kahır – Ahmet Ateş (Şiir)

0
241

kahır

Bir uzunhava söylemek

gözlerimi dolduran

yüreğimden taşan üzünçlerle

ah ne de çabuk unutulursunuz

zindanda, dağlarda, ölümlerde

her akşamla gelen kahır

kimi sevindirebilir geceler boyu

su şırıltısı, çakal ulumaları

ayağının ucundan bir ürküyle kalkan keklik öbeği

yüreciğin boynunda şahdamarında atarken

soluksuz kalırsın

buz keser ellerin

yine de bir dinlenme yerine bir kuytuya varmanın dinginliği

avuç içinde iki elin çukuruna alınarak içilen sigara

gecede bir ateş topu bir portakal güneyde bir bahçeden

kimi sevindirir

göğsümü düğümleyen özlemler?

Aşk, sevda, sevi demişler adına

özgürlük demişler

dayanabilecek misin sabırla, kahırla, sızlanmadan

ve kimseyi kusurlamadan.

Adına çok şey demişler

iççekmesi, canistemesi, nefs ve hırs

atmışlar Kaf dağının ardına.

Sen boş ver söylenen uysallık çağrılarına

yaşam ne denli kısa ve bu sayede

değerli

her yerde, koşulda, anda akarak yaşa

yaşa, yaşa, yaşa!

Temmuz 1985

Leave a reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.